۲۸۰۱ _ من أهان سلطان اللَّه أهانه اللَّه و من أکرم سلطان اللَّه أکرمه اللَّه.

هر که قدرت خدا را خوار کند خدایش خوار کند و هر که قدرت خدا را گرامى دارد، خدایش گرامى دارد.

۲۸۰۲ _ من ألقى جلباب الحیاء فلا غیبه له.

هر که پرده حیا بدرد غیبتش رواست.

۲۸۰۳ _ من أصبح معافى فی بدنه آمنا فی سربه عنده قوت یومه فکأنّما خیّرت له الدّنیا بحذافیرها.

هر که تنش سالم است و در جماعت خویش ایمن است و قوت روز خویش دارد جهان سراسر مال اوست.

۲۸۰۴ _ من تأنّى أصاب أو کاد و من عجّل أخطأ أو کاد.

هر که تامل کند بصواب رود یا تواند رفت و هر که شتاب ورزد بخطا رود یا تواند رفت.

۲۸۰۵ _ من سرّته حسنته و ساءته سیّئته فهو مؤمن.

هر که از اعمال خویش خرسند و از اعمال بد خویش دلتنگ شود مؤمن است.

۲۸۰۶ _ من نوقش الحساب عذّب.

هر که بحساب در آید عذاب بیند.

۲۸۰۷ _ من ساءته خطیئته غفر له و إن لم یستغفر.

هر که گناهش او را دلتنگ کند آمرزیده شود و گر چه آمرزش نخواهد.

۲۸۰۸ _ من جعل قاضیا فقد ذبح بغیر سکین.

هر که بقضاوت منصوب شود چنانست که بیکارد سرش بریده اند.

۲۸۰۹ _ من یغفر یغفر اللَّه له و من یعف یعف اللَّه عنه.

هر که بیامرزد خدایش بیامرزد و هر که ببخشد خدایش ببخشد.

۲۸۱۰ _ من أحبّ عمل قوم خیرا کان أو شرّا کان کمن عمله.

هر که عمل گروهى را خوب یابد دوست دارد چنانست که آن را انجام داده است.

۲۸۱۱ _ من یزرع خیرا یحصد زعبه و من یزرع شرّا یحصده.

هر که خیرى بکارد سود برد و هر که شرى بکارد آن را بدرود.

۲۸۱۲ _ من استطاع منکم أن تکون له خبیئه من عمل صالح فلیفعل.

هر که از شما تواند ذخیره نهانى از عمل شایسته داشته باشد باید چنین کند.

۲۸۱۳ _ من کثرت صلاته باللّیل حسن وجهه بالنّهار.

هر که بشب نماز بسیار کند بروز چهره اش نیکو شود.

۲۸۱۴ _ من کذب علىّ متعمّدا فلیتبوّء مقعده من النّار.

هر که به عمد بر من دروغ بندد جایش از آتش پر شود.

۲۸۱۵ _ من خاف أدلج و من أدلج بلغ المنزل.

هر که بیم ناک باشد همه شب راه سپرد و هر که همه شب راه سپرد بمنزل رسد.

۲۸۱۶ _ من همّ بذنب ثمّ ترکه کانت له حسنه.

هر که گناهى اراده کند آنگاه از آن درگذرد ترک گناه عمل نیک وى بحساب آید.

۲۸۱۶ _ من صمت نجا.

هر که خاموش ماند نجات یابد.

۲۸۱۷ _ من حلف على یمین فرأى منها خیرا فلیکفّر عن یمینه ثمّ لیفعل الّذی هو خیر.

هر که بکارى قسم خورد و بهتر از آن پیش آید کفاره قسم خویش دهد و کارى که بهتر است انجام دهد.

۲۸۱۸ _ من انتهر صاحب بدعه ملأ اللَّه قلبه أمنا و إیمانا.

هر که بدعتگزارى را توبیخ کند خدا قلب وى را از امان و ایمان پر کند.

۲۸۱۹ _ من أحبّ أن یکون أقوى النّاس فلیتوکّل على اللَّه.

هر که دوستدارد از همه مردم نیرومندتر باشد باید بخدا توکل کند.

۲۸۲۰ _ من قتل دون ماله فهو شهید.

هر که ضمن دفاع از مال خویش کشته شود شهید است.

۲۸۲۱ _ من سمّع النّاس بعلمه سمّع اللَّه به مسامع خلقه یوم القیمه و حقّره و صغّره.

هر که از شهرت علم خویش گوش مردم را پر کند روز قیامت خدا از فضیحت وى گوش مردم پر کند و حقیر و ناچیزش کند.

۲۸۲۲ _ من لم تنهه صلاته عن الفحشاء و المنکر لم یزدد بها من اللَّه إلّا بعدا.

هر که نمازش از ناسزا و بدى بازش ندارد به نماز از خدا دورتر شود.

۲۸۲۳ _ من کان یؤمن باللَّه و الیوم الآخر فلیقل خیرا و لیصمت.

هر که بخدا و آخرت ایمان دارد یا خبرى گوید و یا خاموش ماند.

۲۸۲۴ _ من فطر صائما کان له مثل أجره.

هر که روزه دارى را افطار دهد نظیر پاداش وى دارد.

۲۸۲۵ _ من حاول أمرا بمعصیه اللَّه کان أفوت بما رجا و أقرب لمجی ء ما اتّقى.

هر که خواهد کارى را بوسیله نافرمانى خدا انجام دهد امیدش نومید شود و چیزى که از آن بیم دارد زودتر بدو رسد.

۲۸۲۶ _ من سرّه أن یسکن بحبوحه الجنّه فلیلزم الجماعه.

هر که دوستدارد در دل بهشت سکونت گیرد هم آهنگ جماعه باشد

۲۸۲۷ _ من أولى معروفا فلیکافی به فإن لم یستطع فلیذکره فإن ذکره فقد شکره.

هر که نیکى بیند آن را تلافى کند و اگر نتواند آن را یاد کند که اگر یاد کند شکر آن گزاشته است.

۲۸۲۸ _ من تشبّه بقوم فهو منهم.

هر که بگروهى تشبه جوید از آنهاست.

۲۸۲۹ _ من طلب علما فأدرکه له کفلان من الأجر و من طلب علما و لم یدرکه کتب له کفل من الأجر.

هر که علمى جوید و بیابد براى او دو بهره پاداش نویسند و هر که علمى بجوید و نیابد براى او یک بهره پاداش نویسند.

۲۸۳۰ _ من أدیلت إلیه نعمه فلیشکرها.

هر که نعمتى یابد باید شکر آن بگزارد.

۲۸۳۱ _ من مات على خیر عمله فارجوا له خیرا و من مات على شرّ عمله فخافوا علیه و لا تیأسوا.

هر که بر خیرى که انجام داده بمیرد براى وى امیدوار باشید و هر که بر شرى که عمل کرده بمیرد بر او بیمناک باشید و نومید مشوید.

۲۸۳۲ _ من شابّ شیبه فی الإسلام کانت له نورا یوم القیمه.

هر که مویش در اسلام سفید شود بروز قیامت نور وى خواهد بود

۲۸۳۳ _ من غشّنا فلیس منّا.

هر که با ما نادرستى کند از ما نیست

۲۸۳۴ _ من سرّه أن یسلم فلیلزم الصّمت.

هر که دوستدارد بسلامت ماند خاموشى گزیند.

۲۸۳۵ _ من أحسن صلاته حین یراه النّاس ثمّ أساءها حین یخلو فتلک استهانه استهان بها ربّه.

هر که در حضور مردم نماز خویش نیکو کند و چون بخلوت رود آن را بد گزارد این اهانتى است که بپرورد کار خویش میکند.

۲۸۳۶ _ من أخلص للَّه أربعین صباحا ظهرت ینابیع الحکمه من قلبه على لسانه.

هر که چهل صبحگاه خاص خدا شود چشمه هاى حکمت از قلب وى بر زبانش جارى شود.

۲۸۳۷ _ من آثر محبّه اللَّه على محبّه النّاس کفاه اللَّه مؤنه النّاس.

هر که محبت خدا را بر محبت مردم ترجیح دهد خدا گرفتارى مردم را از او کفایت کند.

۲۸۳۸ _ من أعطى حظّه من الرّفق فقد أعطی حظّه من خیر الدّنیا و الآخره.

هر که را از ملایمت نصیبى دادند نصیب وى را از خیر دنیا و آخرت داده اند.

۲۸۳۹ _ من کذب بالشّفاعه لم ینلها یوم القیمه.

هر که شفاعت را دروغ شمارد روز قیامت از آن بى نصیب ماند.

۲۸۴۰ _ من سئل عن ظهر غنى فصداع فی الرّأس و داء فی البطن.

هر که با وجود بى نیازى سؤالکند رنجى بسرش و دردى در شکمش افتد.

۲۸۴۱ _ من تبع الصّید عقله.

هر که بدنبال شکار رود آن را بدام آرد.

۲۸۴۲ _ من أبطأ به عمله لم یسرع به نسبه.

هر که عملش پسش آرد نسبش پیشش نبرد.

۲۸۴۳ _ من أحدث فی أمرنا هذا ما لیس فیه فهو ردّ.

هر که در کار ما بدعتى پدید آرد مردود باشد.

۲۸۴۴ _ من کان آمرا بمعروف فلیکن أمره ذلک بمعروف.

هر که بنیکى وادار کند همین وادار کردنش نیز بنیکى باشد.

۲۸۴۵ _ من سئل النّاس أموالهم تکثّرا فإنّما هی جمر فلیستقلّ أو لیستکثر.

هر که براى فزون طلبى چیزى از مال مردم بخواهد آتشست کم بر گیرد یا زیاد.

۲۸۴۶ _ من نظر فی کتاب أخیه بغیر إذنه فکأنّما ینظر فی النّار

هر که بى اجازه برادرش در نامه او نگرد گوئى در جهنم نگریسته است.

۲۸۴۷ _ من مشى منکم إلى طمع فلیمش رویدا.

هر که از شما بدنبال طمعى میرود آهسته رود.

۲۸۴۸ _ من أصبح لا ینوی ظلم أحد غفر له ما جنى.

هر که صبح کند و قصد ستم کسى نداشته باشد گناهانش بخشیده شود.

۲۸۴۹ _ مداراه النّاس صدقه.

با مردم مدارا کردن صدقه دادن است.

۲۸۵۰ _ من سئل عن علم فکتمه ألجم بلجام من نار.

هر که از علمى بپرسندش و مکتوم دارد لگامى از آتش بر او زنند.

۲۸۵۱ _ من نزل على قوم فلا یصومنّ تطوّعا إلّا بإذنهم.

هر که مهمان قومى شود بى اجازه آنها روزه دلخواه نگیرد.

۲۸۵۲ _ من أحبّ أن یکون أکرم النّاس فلیتّق اللَّه.

هر که دوست دارد گرامى تر از همه مردم باشد از خدا بترسد.

۲۸۵۳ _ من سرّه أن یجد طعم الإیمان فلیحبّ المرء لا یحبّه إلّا للَّه تعالى.

هر که دوست دارد حلاوت ایمان بچشد کسى را فقط براى خدا دوست دارد.

۲۸۵۴ _ من أحبّ لقاء اللَّه أحبّ اللَّه لقائه و من کره لقاء اللَّه کره اللَّه لقائه.

هر که دیدار خدا را دوستدارد خدا دیدار وى را دوست دارد و هر که دیدار خدا را ناخوش دارد خدا نیز دیدار وى را ناخوش دارد.

۲۸۵۵ _ من فارق الجماعه مات میته جاهلیّه.

هر که از جماعت ببرد به رسم جاهلیت بمیرد.

۲۸۵۶ _ من حسن إسلام المرء ترکه مالا یعنیه.

کسى که فضول نباشد اسلامش نکو باشد.

۲۸۵۷ _ من حفظ ما بین لحییه و ما بین رجلیه دخل الجنّه.

هر که دهان و عورت خویش نگه دارد بهشتى شود.

۲۸۵۸ _ من کفّ لسانه عن أعراض النّاس أقاله اللَّه عثرته یوم القیامه.

هر که زبان خویش از آبروى مردم نگاه دارد روز قیامت خدا گناهان وى ببخشد.

۲۸۵۹ _ من رزق من شی ء فلیلزمه

هر که چیزى نصیبش کرده اند در حفظ آن بکوشد.

۲۸۶۰ _ من أقال نادما بیعه أقاله اللَّه تعالى عثرته.

هر که معامله پشیمانى را اقاله کند خدا از گناهانش بگذرد.

۲۸۶۱ _ من کان فی حاجه أخیه کان اللَّه فی حاجته.

هر که از پى حاجت برادر خویش باشد خدا از پى حاجت وى باشد.

۲۸۶۲ _ من دعى على من ظلمه فقد أنتصر.

هر که بر ظالم خویش نفرین کند یارى شود.

۲۸۶۳ _ من یشته کرامه الآخره یدع زینه الدّنیا.

هر که حرمت آخرت خواهد زینت دنیا رها کند.

۲۸۶۴ _ من طلب العلم تکفّل اللَّه برزقه.

هر که علم جوید خدا عهده دار روزى او شود.

۲۸۶۵ _ من جادل فی خصومه بغیر علم لم یزل فی سخط اللَّه حتّى ینزع.

هر که در مناقشه اى بدون علم مجادله کند در خشم خدا باشد تا دست بردارد.

۲۸۶۶ _ من حمل سلعته فقد برى ء من الکبر.

هر که کالاى خویش بر دارد از تکبر برى شود.

۲۸۶۷ _ من خاف اللَّه خوّف اللَّه منه کلّ شی ء.

هر که از خدا ترسد خدا همه چیز را از او بترساند.

۲۸۶۸ _ من أتاه اللَّه خیرا فلیر علیه.

هر که خدایش نعمتى دهد باید اثر نعمت بر او نمایان شود.

۲۸۶۹ _ من لم یشکر القلیل لم یشکر الکثیر.

هر که سپاس کم نگزارد سپاس بسیار نیز ندارد.

۲۸۷۰ _ من قتل دون دینه فهو شهید.

هر که ضمن دفاع از دین خود کشته شود شهید شده است.

۲۸۷۱ _ من مات غریبا مات شهیدا.

هر که بغربت بمیرد شهید مرده است.

۲۸۷۲ _ من صام الأبد فلا صام و لا أفطر.

هر که روزه پیوسته دارد نه روزه داشته و نه افطار کرده.

۲۸۷۳ _ من مشى مع ظالم فقد أجرم.

هر که با ظالمى راه رود گناه کرده است.

۲۸۷۴ _ من رفق بامّتی رفق اللَّه به.

هر که با امت من ملایمت کند خدا با وى ملایمت کند.

۲۸۷۵ _ من یرد اللَّه به خیرا یصب منه.

خدا براى هر که نکوئى خواهد مبتلایش کند.

۲۸۷۶ _ من أصاب مالا من مهاوش أذهبه اللَّه فی نهابر.

هر که مال از حرام بدست آرد در حوادث سخت از دست بدهد.

۲۸۷۷ _ من لم ینفعه علمه یضرّه جهله.

هر که علمش سودش ندهد جهلش زیانش رساند.

۲۸۷۸ _ من فتح له باب من خیر فلینتهزه فإنّه لا یدری متى یغلق عنه.

هر که درى از خیر بر او گشودند فرصت غنیمت شمارد که نداند چه وقت بسته خواهد شد.

۲۸۷۹ _ من أسلم على یدیه رجل وجبت له الجنّه.

هر که یکى بدست وى اسلام آرد بهشت بر او واجب شود.

۲۸۸۰ _ من أولى رجلا من عبد المطّلب معروفا فی الدّنیا فلم یقدر أن یکافئه کافأته عنه یوم القیمه.

هر که با یکى از خاندان عبد المطلب در دنیا نیکى کند و او نتواند تلافى آن کند من در روز قیامت تلافى آن خواهم کرد.

۲۸۸۱ _ من کنوز البرّ کتمان المصائب و الأمراض و الصّدقه.

از گنجینه هاى نیکى نهان داشتن مصیبتها و مرضها و صدقه است.

۲۸۸۲ _ من رأى عوره فسترها کان کمن أحیا موءوده من قبرها.

هر که عورتى را به بیند و مستور دارد چنانست که دختر زنده بگور کرده اى را از قبر زنده برآرد.

۲۸۸۳ _ من یسّر على معسر یسّر اللَّه علیه فی الدّنیا و الآخره.

هر که به تنگدستى گشایش دهد خدا در دنیا و آخرت باو گشایش دهد.

۲۸۸۴ _ من اعتزّ بالعبید أذلّه اللَّه.

هر که بوسیله مملوکان عزت جوید خدایش ذلیل کند.

۲۸۸۵ _ من لا یرحم لا یرحم و من لا یغفر لا یغفر له.

هر که رحم نکند رحمش نکنند و هر که نیامرزد او را نیامرزند.

۲۸۸۶ _ من لا یستحیی من النّاس لا یستحیی من اللَّه.

هر که از مردم شرم ندارد از خدا شرم نکند.

۲۸۸۷ _ من یتزوّد فی الدّنیا ینفعه فی الآخره.

هر که از دنیا توشه بر گیرد در آخرت سودش دهد.

۲۸۸۸ _ من یتکفّل لی أن لا یسأل النّاس شیئا و أتکفّل له بالجنّه

کیست که تعهد کند از مردم چیزى نخواهد و من براى او بهشت را تعهد کنم.

۲۸۸۹ _ من یرد اللَّه به خیرا یفقّهه فی الدّین و یلهمه رشده.

خدا براى هر که نیکى خواهد وى را در کار دین دانا کند و راه رشاد را باو الهام کند.

۲۸۹۰ _ من یعمل سوءا یجز به فی الدّنیا.

هر که عمل بد کند در دنیا سزاى آن بیند.

۲۸۹۱ _ مناوله المسکین تقی میته السّوء.

عطا به مستمندان از مرگ بد جلوگیرى میکند

۲۸۹۲ _ مهنّه إحداکنّ فی بیتها تدرک جهاد المجاهدین إنشاء اللَّه.

(اى زنان) هر یک از شما با اشتغال در خانه خویش اگر خدا خواهد ثواب مجاهدان خواهد یافت.

۲۸۹۳ _ من نظر إلى مسلم نظره یخیفه بها من غیر حق أخافه اللَّه یوم القیامه.

هر که بمسلمانى نظرى تند کند که بناحق او را بترساند روز قیامت خدا او را بترساند.

۲۸۹۴ _ من نفّس عن غریمه أو محا عنه کان فی ظلّ العرش یوم القیامه.

هر که بقرضدار خویش مهلت دهد یا قرض او را قلم گیرد روز قیامت در سایه عرش باشد.

۲۸۹۵ _ من هجر أخاه سنه فهو کسفک دمه.

هر که یک سال از برادر خویش قهر کند چنانست که خون وى را ریخته است.

۲۸۹۶ _ من وقاه اللَّه شرّ ما بین لحییه و شرّ ما بین رجلیه دخل الجنّه.

هر که خدایش از شر دهان و عورت نگاه دارد بهشتى است.

۲۸۹۷ _ من وقّر صاحب بدعه فقد أعان على هدم الإسلام.

هر که بدعتگزارى را محترم دارد بویرانى اسلام کمک کرده است.

۲۸۹۸ _ من ولّى شیئا من أمور المسلمین لم ینظر اللَّه فی حاجته حتّى ینظر فی حوائجهم.

هر که چیزى از امور مسلمانان را بعهده گیرد خدا در حاجت وى ننگرد تا وى در حوائج مسلمانان بنگرد.

۲۸۹۹ _ من لا یرحم النّاس لا یرحمه اللَّه.

هر که بمردم رحم نکند خدا باو رحم نخواهد کرد.

۲۹۰۰ _ من لا یرحم من فی الأرض لا یرحمه من فی السّماء.

هر که بمردم زمین رحم نکند خداى آسمان باو رحم نکند.