۲۹۰۱ _ من کان یؤمن باللَّه و الیوم الآخر فلا یروعنّ مسلما.

هر که بخدا و روز جزا مؤمن است مسلمانى را نترساند.

۲۹۰۲ _ من کتم شهاده إذا دعى إلیها کان کمن شهد بالزّور.

هر که شهادتى را که از او خواسته اند نهان دارد چنانست که شهادت دروغ داده باشد.

۲۹۰۳ _ من کنتم علما عن أهله ألجم یوم القیامه لجاما من نار.

هر که علمى را از اهل آن نهان دارد روز قیامت لگامى از آتش بر او زنند.

۲۹۰۴ _ من کرم أصله و طاب مولده حسن محضره.

هر که اصلش گرامى و مولدش پاکیزه باشد محضرش نیکست.

۲۹۰۵ _ من لم یرض بقضاء اللَّه و لم یؤمن بقدر اللَّه فلیلتمس إلها غیر اللَّه.

هر که بقضاى خدا رضا نیست و بتقدیر خدا ایمان ندارد خدائى غیر خداى یکتا بجوید.

۲۹۰۶ _ من مات على شی ء بعثه اللَّه علیه.

هر که بحالى بمیرد خدا وى را بهمان حال بر انگیزد.

۲۹۰۷ _ من قضى لأخیه المسلم حاجه کان له من الأجر کمن حجّ و اعتمر.

هر که حاجت برادر مسلمان خویش بر آرد چنانست که حج کرده و عمره گذاشته باشد.

۲۹۰۸ _ من قضی لأخیه المسلم حاجه کان له من الأجر کمن خدم اللَّه عمره.

هر که حاجت برادر مسلمان خویش را برآرد چنانست که همه عمر خویش را خدمت خدا کرده باشد.

۲۹۰۹ _ من قطع رحما أو حلف على یمین فاجره رأى و باله قبل أن یموت.

هر که از خویشاوند ببرد یا قسم دروغ خورد پیش از آنکه بمیرد وبال آن ببیند.

۲۹۱۰ _ من کان حالفا فلا یحلف إلّا باللَّه.

هر که قسم بایدش خورد جز بخدا قسم نخورد.

۲۹۱۱ _ من کان سهّلا هیّنا لیّنا حرّمه اللَّه على النّار.

هر که آسانگیر و نرم و ملایم باشد خدا او را بجهنم حرام کند.

۲۹۱۲ _ من کان علیه دین فهمّ بقضائه لم یزل معه من اللَّه حارس.

هر که قرضى داشته باشد و قصد پرداخت آن کند پیوسته نگهبانى از جانب خدا بر او گماشته باشد.

۲۹۱۳ _ من کان له قلب صالح تحنّن اللَّه علیه.

هر که قلبى خوب داشته باشد خدا بوى مشتاقست.

۲۹۱۴ _ من کان له وجهان فی الدّنیا کان له یوم القیامه لسانان من نار.

هر که در دنیا دو رو باشد روز قیامت دو زبان از آتش دارد.

۲۹۱۵ _ من کان یؤمن باللَّه و الیوم الآخر فلیحسن إلى جاره و من کان یؤمن باللَّه و الیوم الآخر فلیکرم ضیفه و من کان یؤمن باللَّه و الیوم الآخر فلیقل خیرا أو لیسکت.

هر که بخدا و روز جزا ایمان دارد با همسایه خویش نکوئى کند هر که بخدا و روز جزا ایمان دارد مهمان خویش را گرامى دارد هر که بخدا و روز جزا ایمان دارد سخن بخیر گوید یا خاموش ماند.

۲۹۱۶ _ من قاد أعمى أربعین خطوه غفر له ما تقدّم من ذنبه.

هر که کورى را چهل قدم بکشد گناهان گذشته اش آمرزیده شود.

۲۹۱۷ _ من قبّل بین عینی أمّه کان له سترا من النّار.

هر که پیشانى مادر خویش را ببوسد از آتش جهنم مصون شود.

۲۹۱۸ _ من قتل عصفورا بغیر حقّ سأله اللَّه عنه یوم القیامه.

هر که گنجشکى را بناحق بکشد خدا روز قیامت از وى باز خواست کند.

۲۹۱۸ _ من عفا عند القدره عفا اللَّه عنه یوم العسره.

هر که هنگام قدرت ببخشد خدا در روز سختى او را ببخشد.

۲۹۱۹ _ من علّم علما فله أجر من عمل به لا ینقص من أجر العامل.

هر که علمى یاد دهد، پاداش کسى که بدان عمل میکند از اوست و پاداش عامل کاسته نشود.

۲۹۲۰ _ من عیّر أخاه بذنب لم یمت حتّى یعمله.

هر که برادر خویش را بگناهى سرزنش کند نمیرد تا مرتکب آن شود.

۲۹۲۱ _ من غرس غرسا لم یأکل منه آدمیّ و لا خلق من خلق اللَّه إلّا کان له صدقه.

هر که درختى بکارد هر بار که انسانى یا یکى از مخلوق خدا از آن بخورد براى وى صدقه اى محسوب شود.

۲۹۲۲ _ من غشّنا فلیس منّا، المکر و الخداع فی النّار.

هر که با ما نادرستى کند از ما نیست مکر و خدعه در جهنمست.

۲۹۲۳ _ من طلب العلم کان کفّاره لما مضى.

هر که علم جوید کفاره گناهان گذشته وى باشد.

۲۹۲۴ _ من طلب العلم لیجاری به العلماء أو لیماری به السّفهاء أو یصرف به وجوه النّاس إلیه أدخله اللَّه النّار.

هر که علم جوید که بوسیله آن با دانشوران همچشمى کند یا با سفیهان مجادله کند یا توجه عامه را بسوى خود جلب کند خدایش بجهنم برد.

۲۹۲۵ _ من عال ثلاث بنات فأدّبهنّ و زوّجهنّ و أحسن إلیهنّ فله الجنّه.

هر که سه دختر داشته باشد و تربیتشان کند و شوهرشان دهد و با آنها نیکوئى کند پاداش او بهشتست.

۲۹۲۶ _ من عدّ غدا من أجله فقد أساء صحبه الموت.

هر که فردا را از عمر خویش شمارد مرگ را خوب نشناخته است.

۲۹۲۷ _ من حضر معصیه فکرهها فکأنّما غاب عنها و من غاب عنها فرضیها فکأنّه حضرها.

هر کس ناظر معصیتى باشد و آن را منفور دارد چنانست که غایب بوده و هر کس از معصیتى که در غیاب او کرده اند خشنود باشد چنانست که ناظر آن بوده است.

۲۹۲۸ _ من حلف بغیر اللَّه فقد أشرک.

هر که بغیر خدا قسم خورد مشرکست.

۲۹۲۹ _ من خبّب زوجه امرء أو مملوکه فلیس منّا.

هر که همسر کسى یا مملوک او را فریب دهد از ما نیست.

۲۹۳۰ _ من دعا إلى هدى کان له من الأحر مثل أجور من تبعه لا ینقص ذلک من أجورهم شیئا و من دعا إلى ضلاله کان علیه من الإثم مثل آثام من تبعه لا ینقص ذلک من آثامهم شیئا.

هر که به هدایتى دعوت کند پاداش وى چون پاداش همه کسانى است که پیروى آن کنند و از پاداش آنها چیزى نمیکاهد و هر که بضلالتى دعوت کند گناه وى مثل گناهان همه کسانیست که پیروى آن کنند و از گناه آنها چیزى نمیکاهد.

۲۹۳۱ _ من باع دارا ثمّ لم یجعل ثمنها فی مثلها لم یبارک له فیها.

هر که خانه اى فروشد و با قیمت آن خانه دیگر نخرد برکت نیابد.

۲۹۳۲ _ من باع عیبا لم یبیّنه لم یزل فی مقت اللَّه و لم تزل الملائکه تلعنه.

هر که چیز معیوبى فروشد و نگوید پیوسته در دشمنى خدا باشد و فرشتگان پیوسته او را لعنت کند.

۲۹۳۳ _ من باع عقر دار من غیر ضروره سلّط اللَّه على ثمنها تالفا یتلفه.

هر که بدون ضرورت خانه اى را بفروشد خدا تلف کننده اى را بگمارد که قیمت آن را تلف کند.

۲۹۳۴ _ من بدأ بالکلام قبل السّلام فلا تجیبوه.

هر که پیش از اسلام سخن آغازد جوابش مدهید.

۲۹۳۵ _ من ترک الرّمى بعد ما علمه فإنّها نعمه کفّرها.

هر که تیراندازى را تعلیم گرفته باشد و ترک کند نعمتى را کفران کرده است.

۲۹۳۶ _ من تزوّج فقد استکمل نصف الإیمان فلیتّق اللَّه فی النّصف الباقی.

هر که زن بگیرد یک نیمه ایمان خویش را کامل کرده از خدا در باره نیم دیگر بترسد.

۲۹۳۷ _ من تمنّى على أمّتی الملاء لیله واحده أحبط اللَّه عمله أربعین سنه

هر که براى امت من یک شب آرزوى گرانى کند خدا چهل سال عبادت او را باطل کند.

۲۹۳۸ _ من أفتى بغیر علم کان إثمه على من أفتاه و من أشار على أخیه بأمر یعلم أنّ الرّشد فی غیره فقد خانه.

هر که بدون علم فتوى دهد گناه حاصل از آن را بگردن دارد و هر که ببرادر خویش کارى سفارش کند و داند که مصلحت در غیر آنست بوى خیانت کرده است.

۲۹۳۹ _ من اقتصد أغناه اللَّه، و من بذّر أفقره اللَّه، و من تواضع رفعه اللَّه، و من تجبّر قصمه اللَّه

هر که میانه روى کند خدا بى نیازش کند و هر که اسراف کند خدا فقیرش کند و هر که فروتنى کند خدایش بر دارد و هر که بزرگى فروشد خدایش درهم شکند.

۲۹۴۰ _ من أکرم امرأ مسلما فإنّما یکرم اللَّه تعالى.

هر که مسلمانى را گرامى دارد خداى والا را گرامى داشته است.

۲۹۴۱ _ من أکثر من الاستغفار جعل اللَّه له من کلّ همّ فرجا و من کلّ ضیق مخرجا و رزقه من حیث لا یحتسب.

هر که استغفار کند خدا براى او از هر غمى گشایش و از هر تنگنائى مفرى پدید آرد. و او را از جایى که انتظار ندارد روزى دهد.

۲۹۴۲ _ من أکل بالعلم طمس اللَّه على وجهه و ردّه على عقبه و کانت النّار أولى به.

هر که بوسیله علم نان خورد خدا چهره او را دگرگون کند و کارش را واژگون کند و جهنم سزاوار او باشد.

۲۹۴۳ _ من أنظر معسرا إلى میسرته أنظره اللَّه بذنبه إلى توبته.

هر که تنگدستى را مهلت دهد تا گشایش یابد خدا گناهش را مهلت دهد تا توبه کند.

۲۹۴۴ _ من أطعم مریضا شهوته أطعمه اللَّه من ثمار الجنّه.

هر که غذاى دلخواه مریضى را به او بخوراند خدا از میوه هاى بهشت باو بخوراند.

۲۹۴۵ _ من أعان ظالما سلّطه اللَّه علیه

هر که ستمگرى را اعانت کند خدایش بر او مسلط کند.

۲۹۴۶ _ من أعان على خصومه بظلم لم یزل فی سخط اللَّه حتّى ینزع

هر که بوسیله ستمى بر خصومتى کمک کند پیوسته مورد خشم خدا باشد تا دست بردارد.

۲۹۴۷ _ من أعان ظالما لیدحض بباطله حقّا فقد برئت منه ذمّه اللَّه و رسوله

هر که ستمگرى را اعانت کند که بوسیله باطل خویش حقى را پایمال کند، از حمایت خدا و پیغمبر برون باشد.

۲۹۴۸ _ من أعطى حظّه من الرّفق فقد أعطى حظّه من الخیر و من حرم حظّه من الرّفق فقد حرم حظّه من الخیر.

هر که را از ملایمت بهره داده اند از نیکى بهره اش داده اند و هر که را از ملایمت محروم کرده اند از نیکى بى نصیبش کرده اند.

۲۹۴۹ _ من اغتیب عنده أخوه المسلم فلم ینصره و هو یستطیع نصره أذلّه اللَّه تعالى فی الدّنیا و الآخره.

هر که برادر مسلمانش را در حضور او غیبت کنند و تواند یاریش کند یارى وى نکند خدا او را در دنیا و آخرت خوار کند.

۲۹۵۰ _ من أصیب بمصیبه فی ماله أو جسده و کتمها و لم یشکها إلى النّاس کان حقّا على اللَّه أن یغفر له.

هر که در مال یا تن خویش بلیه اى داشته باشد و پنهان کند و شکایت آن بمردم نبرد بر خدا واجب است که بیامرزدش.

۲۹۵۱ _ من أطعم مسلما جائعا أطعمه اللَّه من ثمار الجنّه.

هر که مسلمان گرسنه اى را غذا دهد خدا از میوه هاى بهشت باو بخوراند.

۲۹۵۲ _ من اشترى سرقه و هو یعلم أنّها سرقه فقد شرک فی عارها و إثمها.

هر که مال دزدى را بخرد و بداند که دزدیست در ننگ و گناه آن شریکست.

۲۹۵۳ _ من أصاب حدّا فعجّل عقوبته فی الدّنیا فاللَّه أعدل من أن یثنی على عبده العقوبه فی الآخره، و من أصاب حدّا فستره اللَّه علیه فاللَّه أکرم من أن یعود فی شی ء قد عفا عنه.

هر که گناهى کند و در دنیا عقوبت آن ببیند خدا عادل تر از آنست که بار دیگر بنده خویش را در آخرت عقوبت کند و هر که گناهى کند و خدا آن را بپوشاند خدا کریمتر از آنست که به بخشیده خود باز گردد.

۲۹۵۴ _ من أصبح و همّه التّقوى ثمّ أصاب فیما بین ذلک ذنبا غفر اللَّه له.

هر که روز آغاز دو سر پرهیزکارى داشته باشد و در این اثنا گناهى کند خدا وى را بیامرزد.

۲۹۵۵ _ من أصبح و همّه غیر اللَّه فلیس من اللَّه فی شی ء و من أصبح لا یهتمّ بالمسلمین فلیس منهم.

هر که روز آغازد و توجه او بغیر خدا باشد با خدا کارى ندارد و هر که روز آغازد و بکار مسلمانان توجهى نداشته باشد مسلمان نیست.

۲۹۵۶ _ من أصبح مطیعا للَّه فی والدیه أصبح له بابان مفتوحان من الجنّه و إن کان واحدا فواحد

هر که روز آغازد و در کار پدر و مادر خویش مطیع خدا باشد، دو در از بهشت بر او گشوده باشد و اگر یکى باشد یکى.

۲۹۵۷ _ من استطاع منکم أن یستر أخاه المؤمن بثوبه فلیفعل.

هر کس از شما تواند برادر مؤمن خویش را بجامه اى بپوشاند، بپوشاند.

۲۹۵۸ _ من استعفّ أعفّه اللَّه و من استغنى أغناه اللَّه.

هر که عفت جوید خدایش عفت دهد و هر که غنا طلبد خدایش غنى کند.

۲۹۵۹ _ من أذنب و هو یضحک دخل النّار و هو یبکی.

هر که گنه کند و خندان باشد وارد جهنم شود و گریان باشد.

۲۹۶۰ _ من أراد أن یعلم ماله عند اللَّه فلینظر ما للَّه عنده.

هر که خواهد بداند نزد خدا چه دارد بنگرد خدا نزد وى چه دارد.

۲۹۶۱ _ من أراد أن تستجاب دعوته و أن تکشف کربته فلیفرج عن معسر.

هر که خواهد دعوتش مستجاب شود و غمش از پیش برخیزد تنگ دستى را گشایش دهد.

۲۹۶۲ _ من أراد أمرا فشاور فیه امرءا مسلما وفّقه اللَّه لأرشد أموره.

هر که اراده کارى کند و با مرد مسلمانى در باره آن مشورت کند خدایش بمعقولترین کارها توفیق دهد.

۲۹۶۳ _ من أرضى والدیه فقد أرضى اللَّه و من أسخط والدیه فقد أسخط اللَّه.

هر که پدر و مادر خویش را خشنود کند خدا را خشنود کرده و هر که پدر و مادر خویش را خشمگین کند خدا را خشمگین کرده است.

۲۹۶۴ _ من ازداد علما و لم تزدد فی الدّنیا زهدا لم یزدد من اللَّه إلّا بعدا.

هر که علمش فزون شود و بى رغبتى وى بدنیا فزون نشود دوریش از خدا بیشتر شود.

۲۹۶۵ _ من استطاع منکم أن یقی دینه و عرضه بماله فلیفعل.

هر که از شما تواند دین و آبرو را بمال خود حفظ کند، حفظ کند

۲۹۶۶ _ من استطاع منکم أن ینفع أخاه فلینفعه.

هر که از شما تواند ببرادر خویش نفع برساند، برساند.

۲۹۶۷ _ من أخطأ خطیئه أو أذنب ذنبا ثمّ ندم فهو کفّارته.

هر که خطائى کند یا گناهى از او سر زند آنگاه پشیمان شود پشیمانى کفاره اوست.

۲۹۶۸ _ من إدّان دینا ینوی قضاءه أدّاه اللَّه عنه یوم القیمه.

هر که دینى بعهده دارد که نیت پرداخت آن دارد، خدا روز قیامت قرض وى را ادا کند.

۲۹۶۹ _ من أذلّ نفسه فی طاعه اللَّه فهو أعزّ ممّن تعزّز بمعصیه اللَّه

هر که خویشتن را در اطاعت خدا خوار کند از کسى که به معصیت خدا عزت جسته باشد عزیزتر است.

۲۹۷۰ _ من أذلّ عنده مؤمن فلم ینصره و هو یقدر على أن ینصره أذلّه اللَّه على رؤس الأشهاد یوم القیامه.

هر که مؤمنى را پیش او خوار کنند و تواند یارى او کند و نکند روز قیامت خدا پیش همگان خوارش کند.

۲۹۷۱ _ من أذنب ذنبا فعلم أنّ له ربّا إن شاء غفر له و إن شاء عذّبه کان حقّا على اللَّه أن یغفر له.

هر که گناهى کند و داند که پروردگارى دارد که اگر خواهد گناه وى بیامرزد و اگر خواهد عذابش کند بر خدا واجب است که بیامرزدش.

۲۹۷۲ _ من أذنب ذنبا فعلم أنّ اللَّه قد اطّلع علیه غفر له و إن لم یستغفر.

هر که گناهى کند و داند که خدا ناظر وى بوده، خدا بیامرزدش و گر چه آمرزش نخواهد.

۲۹۷۳ _ من أحبّ أن یبسط له فی رزقه و أن ینسأ له فی أجله فلیصل رحمه.

هر که دوست دارد که روزى وى گشاده کنند و زندگیش طولانى شود با خویشاوند پیوند گیرد.

۲۹۷۴ _ من احتجب عن النّاس لم یحجب عن النّار.

هر که در بمردم ببندد از جهنم مصون نماند.

۲۹۷۵ _ من احتکر على المسلمین طعامهم ضربه اللَّه بالجذام.

هر که خوراک مسلمانان را احتکار کند خدا بخوره مبتلایش کند.

۲۹۷۶ _ من أحسن فیما بینه و بین اللَّه کفاه اللَّه ما بینه و بین النّاس و من أصلح سریرته أصلح اللَّه علانیته.

هر که رابطه خویش را با خدا نیک کند خدا رابطه وى با مردم نیک کند و کسى که باطن خویش به صلاح آرد خدا ظاهر وى بصلاح آرد.

۲۹۷۷ _ من أحسن الرّمى ثمّ ترکه فقد ترک نعمه من النّعم.

هر که تیر اندازى بداند و آن را ترک کند یکى از نعمتها را ترک کرده است.

۲۹۷۸ _ من أخاف مؤمنا کان حقّا على اللَّه أن لا یؤمنه یوم القیمه

هر که مؤمنى را بترساند بر خدا واجب است روز قیامت ایمنش نکند نکند.

۲۹۷۹ _ من أخذ أموال النّاس یرید أداءها أدّى اللَّه عنه و من أخذها یرید إتلافها أتلفه اللَّه.

هر که مال مردم بگیرد و اراده پرداخت آن داشته باشد خدا پرداخت آن کند و هر که بگیرد و اراده تلف کردن داشته خدا آن را تلف کند.

۲۹۸۰ _ من اتّقى اللَّه کلّ لسانه و لم یشف غیظه.

هر که از خدا بترسد زبانش کند شود و خشم خویش آشکار نکند.

۲۹۸۱ _ من اتّقى اللَّه وقاه کلّ شی ء.

هر که از خدا بترسد خدا او را از همه چیز محفوظ دارد.

۲۹۸۲ _ من أجرى اللَّه على یدیه فرجا لمسلم فرّج اللَّه عنه کرب الدّنیا و الآخره.

هر که خدا بدست وى گشایشى براى مسلمانى پدید آرد خدا محنت دنیا و آخرت از او بردارد.

۲۹۸۳ _ من أحبّ للَّه و أبغض للَّه و أعطى للَّه و منع للَّه فقد استکمل الإیمان.

هر که براى خدا دوست دارد و براى خدا دشمن دارد و براى خدا عطا کند و براى خدا منع کند به کمال ایمان رسیده است.

۲۹۸۴ _ من أحبّ شیئا أکثر من ذکره.

هر که چیزى را دوست دارد یاد آن بسیار کند.

۲۹۸۵ _ من أحبّ دنیاه أضرّ بآخرته و من أحبّ آخرته أضرّ بدنیاه فآثروا ما یبقى على ما یفنى.

هر که دنیا را دوست دارد آخرت خود را زیان زند و هر که آخرت را دوست دارد بدنیاى خویش زیان زند، پس آنچه را باقیست بر آنچه فانیست ترجیح دهید.

۲۹۸۶ _ من أحبّ قوما حشره اللَّه فی زمرتهم.

هر که گروهى را دوست دارد خدا وى را با آنها محشور کند.

۲۹۸۷ _ من أحبّ أن یجد طعم الإیمان فلیحبّ المرء لا یحبّه إلّا للَّه.

هر که دوست دارد لذت ایمان بچشد کسى را دوست دارد که او را جز براى خدا دوست ندارد.

۲۹۸۸ _ من ابتلى بالقضاء بین المسلمین فلیعدل بینهم فی لحظه و إشارته و مجلسه.

هر که بقضاوت میان مسلمانان مبتلا شود میان آنها در نظر و اشاره و مجلس خویش برابرى نهد.

۲۹۸۶ _ من ابتلى بالقضاء بین المسلمین فلا یرفع صوته على أحد الخصمین إلّا یرفع على الآخر.

هر که بقضاوت میان مسلمانان مبتلا شود صداى خویش بر یکى از مدعیان بلند نکند مگر اینکه بر دیگرى نیز بلند کند.

۲۹۹۰ _ من ابتلى فصبر و أعطى فشکر، و ظلم فغفر و ظلم فاستغفر أولئک لهم الأمن و هم مهتدون.

هر که مبتلا شود. و صبر کند و عطایش دهند و شکر کند و ظلم بیند و ببخشد و ظلم کند و آمرزش طلبد آنان در امانند و آنها هدایت یافتگانند.

۲۹۹۱ _ من أتى عرّافا أو کاهنا فصدّقه بما یقول فقد کفر بما أنزل على محمّد صلّى اللَّه علیه و آله.

هر که پیش غیبگو یا کاهن رود و گفته او را تصدیق کند بدین محمد کافر شده است.

۲۹۹۲ _ من أتى إلیکم معروفا فکافئوه فإن لم تجدوا فادعوا له.

هر که با شما نکوئى کرد عوضش دهید و اگر نتوانید براى او دعا کنید.

۲۹۹۳ _ من أتاه أخوه متنصّلا فلیقبل ذلک منه محقّا أو مبطلا فإن لم یفعل لم یرد علىّ الحوض.

هر که برادرش بعذر خواهى پیش وى آید باید عذر وى را درست باشد یا نادرست بپذیرد و اگر نپذیرد بر من بحوض در نیاید.

۲۹۹۴ _ من اتّقى اللَّه أهاب اللَّه منه کلّ شی ء و من لم یتّق اللَّه أهابه اللَّه من کلّ شی ء.

هر که از خدا بترسد خدا همه چیز را ازو بترساند و هر که از خدا نترسد خدا وى را از همه چیز بترساند.

۲۹۹۵ _ من رمى مؤمنا بکفر فهو کقتله.

هر که مؤمنى را بکفر نسبت دهد چنانست که او را کشته باشد.

۲۹۹۶ _ من روّع مؤمنا لم یؤمّن اللَّه روعته یوم القیامه و من سعى بمؤمن أقامه اللَّه مقام ذلّ و خزى یوم القیامه.

هر که مؤمن را بترساند خدا روز قیامت ترس او را با امنیت بدل نکند و هر که از مؤمنى بدگوئى کند خدا روز قیامت او خوار و زبونش کند.

۲۹۹۷ _ من زرع زرعا فأکل منه طیر کان له صدقه.

هر که کشتى کند و پرنده اى از آن بخورد براى وى صدقه اى محسوب شود.

۲۹۹۸ _ من زنی خرج منه الإیمان فإن تاب تاب اللَّه علیه.

هر که زنا کند ایمانش برود و اگر توبه کند خدا توبه او بپذیرد.

۲۹۹۹ _ من زنى أو شرب الخمر نزع اللَّه منه الإیمان کما یخلع الإنسان القمیص من رأسه.

هر که زنا کند یا شراب بنوشد خدا ایمان از او بکند همچنان که انسان پیراهن از سر خویش بیرون میکند.

۳۰۰۰ _ من زنى زنى به.

هر که زنا کند با کسان وى زنا کنند.